Atlantic Ocean Tour 2017-2018

Op naar Afrika

Oma is uitgezwaaid, de ankermodus omgezet in zeemodus: we kunnen gaan. Dag Europa. Op naar Afrika.

‘De Hollandse Baai’ bij Culatra. Bojangles rechts onder in beeld

Met afgaand water varen we ons wad af nadat we eerst nog een rondje door de baai hebben gemaakt langs schepen die een ander tijdschema hebben of al dan niet tijdelijk een andere bestemming.

Een laatste blik op Europa

Met een knoop of drie stroom op de kont worden we het wad van Ilha da Culatra / Faro afgespoeld, de oceaan op. Louise is opgetogen: vrijwel golfloos. Er is dan ook weinig wind, maar dat vinden we nu geen probleem. We moeten de motor toch nog even laten draaien om de accu’s te laden (bijna een volle week hebben we op zon en windenergie geleefd) en omdat de watermaker aan moet. Op het wad dreef er nogal wat wier en dat leidde ertoe dat de toevoer van de watermaker verstopt raakte. Dat viel te repareren maar leidde ook tot achterstand in het productieproces.

Op zee, met overheerlijk fris zout water draaien we in een uur of drie weer bijna 100 liter erbij. Tegen die tijd trekt de wind aan en kunnen de zeilen omhoog. Op de AIS zien we dat een mijl of 15 verderop ook de Vagebond zee kiest: gezellig, we varen niet alleen.

We merken al snel dat de zee rommelig wordt. De invloed van de straat van Gibraltar zal de oorzaak zijn. Louise wordt ziek, Caatje voelt zich ook niet top. Alhoewel we met 7 knopen lekker opschieten kiezen we voor comfort. Tweede rif in het grootzeil en de genua wordt ingeruild voor de fok. We leveren een ruime knoop in maar winnen veel rust aan boord. De Vagebond knalt op ons af en meldt ondertussen over de VHF de eerst gevangen vis. Licht gefrustreerd wisselen we maar weer eens van lure, maar zonder resultaat. Een mooie pleister op de wond is dat de Vagebond ondertussen zo veel mahi mahi vangt dat er een visfeest wordt aangekondigd! Omdat op de Bojangles inmiddels niemand meer zeeziek is, is dat vooruitzicht zeer aantrekkelijk.

De wind shift en wij shiften mee en koersen nu ruim zuid van Rabat. Is prima, want op deze track houden we het langst wind. We bomen de fok uit, zetten de bulletalie en schommelen de avond in. In de kuip is het prima toeven, binnen zijn er wat uitdagingen. Vooral in de kombuis je staande houden en gelijkertijd pannen, borden en ingrediënten controleren vergt oefening. Of acceptatie. Het fornuis schommelt lekker stabiel, het aanrecht daarentegen is een glijbaan die de hoge en lage kant elke 8 seconden twee maal verwisselt. Dolenthousiast schuift alles wat erop staat in het zelfde ritme mee. Enfin, we eten die avond een warme hap.

De nacht is pikkedonker. Geen (want nieuwe) maan en bewolkt. Daar je geen hand voor ogen ziet krimpt de wereld tot 13 x 4 meter. Geliefden rustig slapend binnen handbereik, golfen komen uit het niets, tillen ons op, laten ons neer. De wind wakkert aan, de stuurautomaat corrigeert rustig koers. Het LCD scherm van de plotter is nu op het laagste standje nog te licht om prettig te zijn dus mag ie even uit. Nog donkerder wordt het in de kuip. Het hoofdlampje doet goed werk.

We houden onze buddy ff in de gaten als we gemangeld worden in een drukke vaarroute

Route, met half-way-gijp

Als de zon op komt kunnen we de Vagebond al zien. We maken op ongeveer dezelfde plek een gijp en koersen op Rabat af. Meteen verandert de wereld. Golven komen plots op de kont en niet meer bijna dwars binnen en van kermisattractie worden we limousine. Zo hoort zeilen te zijn!

na de gijp kunnen we kuip weer uit en borrelen we op het ac achterdek

Volgens voorspelling wordt in de avond en nacht de wind dunner en dunner tot ie er vrijwel helemaal uitkakt. We zijn dan een dertig mijl van de kust en motoren heeft geen zin. We weten dat er veel visnetten zijn voor de kust en bovendien willen we niet in donker met stroom tegen bij Rabat de rivier op. Uitzitten dus. Met een knoop of twee a drie doldrummen we plat voor de lap de nacht door als de zee langzaam maar zeker verandert in een lichtjesspektakel. Leds flitsen wit, rood en groen zo ver het oog rijkt, witte lichtjes scheuren er tussendoor. We vermoeden visnetten en vissers, maar het is onmogelijk te zien waar je wel of niet moet varen. We tutten verder.

Plots loopt onze snelheid terug. 2,5 wordt 2, wordt minder dan een knoop. Ons zog licht v-vormig fluoriserend op. Dat is bij deze snelheid ongebruikelijk. Een visnet? Een blik over de achterplecht bevestigt het vermoeden. We zitten vast!

Caatje komt uit haar kooi en geeft de pikhaak en ons scherpste zeilmes aan. Vanaf het zwemplateau lukt het om een kabel door te snijden en een deel van het net. Met de pikhaak duwen we het net zo veel mogelijk omlaag. Terwijl er amper wind en golven zijn is het zwemplatform een redelijk spectaculaire plek, op zee. Ondertussen staat ons tuig er nog op. De motor kan niet aan met een net onder het schip en nu we vastzitten is er opeens toch weer druk in de zeilen. We worstelen met het net maar kunnen er niet echt meer bij, om meer snijwerk te verrichten zonder over boord te gaan. Maar zwemmen is in deze zwarte nacht bijzonder onaantrekkelijk. De gedachte zelf gevangen te worden in de grove mazen van het net doet ons rillen.

We willen de zeilen gaan strijken als het log fantastisch nieuws meldt. We beginnen snelheid te maken! Ondertussen zien we lichtjes op ons afkomen. Oei, ja, we hebben een spiksplinternieuw visnet gemold, weten we, dat wordt wellicht nog ongezellig zo… Maar dan buigen de lichtjes af en lijkt het of er niks veranderd is: we kabbelen weer richting Rabat.

Extra feestelijk dit keer: geel voor quarantaine, rood voor Marokko. En oh ja mijnheer Romke de Vries, dan had de courtesy vlag wellicht naar bakboord gemoeten…

Eindelijk ‘land in Zicht!’

De zon komt op, het is heiig. We ruiken plots de geur van brandend hout. Alhoewel de kust nu 10 mijl verder op is, zien we nog niets van land. We strijken de zeilen en dieselen langzaam richting de monding van de Bouregreg en de beginnende vloedstroom. Dan zien we land, een mijl of drie uit de kust! Samen met de Vagebond, die vanuit een iets zuidelijker positie opdoemt motoren we op de monding af en roepen de pilot op. Een spannend moment: neemt ie op (lees binnenkort het verslag van de Liefde), kunnen we naar binnen qua swell (wij vinden van wel) en diepte (wij denken geen probleem)?

wachten op de pilot in een restantje swell

We krijgen contact en mogen als de pilot er is samen opvaren. We wachten op de overgang van zee naar rivier waar de ondertussen prachtig diepblauwe oceaan overgaat in muntgroen rivierwater. De pilot gaat ons voor en met een surfje en een ondiepste plek van 0.9m onder de kiel varen we de rivier op. Adembenemend indrukwekkend is de aanblik van de stad, met een middeleeuws fort en de stad daar omheen. Roei-veerbootjes krioelen om ons heen, geluiden en geuren zijn nieuw.

net iets anders dan de Vecht op varen

Op de quarantainesteiger staat een leger gezagsdragers klaar. Vertegenwoordigers van de Douane, politie, de haven, de stad: we weten niet wie er allemaal aan boord komen om ons, de papieren en het schip te keuren. We hadden ze verwacht, maar niet zo subiet na de eerste lijn op de wal. Allen zijn ze echter uiterst vriendelijk en na drie kwartier formulieren invullen en het inleveren van onze drone aan de baas van de baas van de baas van het landelijke drone-wezen, mogen we de haven in. We liggen superknus in een hoekje van de haven naast de Vagebond. Daar gaat nog dezelfde avond de fik in de bbq en toveren Hans en Roos de meest briljante vis in de kuip die we ooit aten. Een waar visfeest, om onze aankomst in Afrika te vieren.

 

PS: binnenkort nog wat nagekomen werk van Portugal en ook een blog over onze belevenissen in Marokko 

Next Post

Previous Post

6 Comments

  1. Omi Ineke 4th October 2017

    En weer een fantastisch verhaal ………dank!
    Hier vanmorgen om 6 uur Bart uitgezwaaid. Op Schiphol ontmoet hij Caatje, waar we gisteren mee konden face timen.
    Goede reis en fijne tijd met elkaar en tot op Lanzarote!

  2. wieteke 4th October 2017

    Wat beleven jullie toch een avonturen, super bijzonder allemaal! En fijn om zo een beetje mee te mogen genieten van jullie avontuur…

  3. Chantal 5th October 2017

    Prachtig afrika. En ja hoor met die wiki links erbij is het een stuk eenvoudiger voor de leek. Als jullie zo doorschrijven ben ik over een jaar theoretisch opgeleid en kan ik ook gaan zeilen!! Dank je meester Jesse. En trouwens, gaat juf Ca ook staken vandaag voor betere arbeidsomstandigheden?? Lfs chantal

  4. Iris Ruisch 5th October 2017

    Wauw wat een prachtig verslag, ik geniet er zo van! Wat een avontuur, wat een ervaring rijker weer!
    Heel veel liefs uit een zeer stormachtig Nederland deze ochtend..;(
    Lfs Iris
    ps: knuffel van Bodile aan Louise!

  5. Fleur 5th October 2017

    Super! Afrika. Bijzonder jongens! Ga zo door. Wij lezen lekker mee van achter ons buro😊👍

  6. Ineke Westerhof 14th October 2017

    Wij genieten van jullie vrolijke en spannende verhalen en zijn stiekem een beetje jaloers op al die avonturen.
    Gefeliciteerd met de verjaardag van Louise. Marokkaanse taart!

Leave a Reply

© 2017 BOJANGLES

Theme by Anders Norén